Geride bıraktığımız 20. yüzyıl, insanlık tarihine savaşlar yüzyılı olarak geçti. Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarının ardından, uzun yıllara yayılan bir Soğuk Savaş dönemi de yaşandı. Reel sosyalizmin çökmesiyle sona eren Soğuk Savaş’ın ardından kapitalist modernite tüm dünyaya zaferini ilan etti. Reel sosyalizmin çöküşü özünde iç nedenlerden kaynaklandı. Fakat kapitalist moderniteye öncülük eden hegemon güçler bunu kendi sistemlerinin başarısı olarak gördüler ve öyle yansıttılar. Oysa reel sosyalizmin, esasta kapitalist modernite kaynaklı krizlerin üstünü örten bir örtü rolü oynadığı ortadaydı. Böylece 2. Dünya Savaşı’nın ardından oturmuş siyasi dengeler dağılmış oldu ve belli başlı siyasal dengelerde önemli boşluklar oluştu.
Sosyalist devrimin yükselişiyle beraber Sovyet Rusya’nın siyasi etkisi altına giren birçok ülke vardı. Çöküşün ardından dünyanın birçok yerinde ortaya çıkan bu boşlukların yol açtığı çeşitli çatışmalar yaşandı. Siyasi boşluğun ortaya çıktığı bu bölgelerin başında kuşkusuz Ortadoğu geliyordu. Irak’taki Baas rejimi, Ortadoğu’da ortaya çıkan bu siyasal boşluğu görüp 1990 yazında Kuveyt’e saldırarak Arap dünyasının en etkili gücü hâline gelmeyi hedefledi. Ancak bilindiği üzere, kendini artık kapitalist dünya sisteminin lideri olarak gören ABD, Irak’taki Baas rejiminin bu hamlesine karşı ciddi bir askeri-siyasi müdahalede bulundu. ABD, gerçekleştirdiği bu müdahaleyle beraber kendi kontrolü dışında ortaya çıkabilecek yeni hegemonik arayışlara hiçbir biçimde izin vermeyeceğini tüm dünyaya duyurmuş oldu. Reel sosyalizmin çöküşünün ardından gelişecek yeni tek kutuplu dünya düzenini kendi çıkarları doğrultusunda kuracağını haber veriyordu. Tarihe Körfez Savaşı olarak geçen bu müdahale; eski dengelerin yıkıldığı, yeni dengelerin ise uzun yıllar içerisinde şekillenmeye başlayacağı 3. Dünya Savaşı’nı başlatmış oluyordu.
Körfez Savaşı’yla beraber Saddam liderliğindeki Irak Baas rejimi zayıflatılmıştı, fakat 2003 yılında gerçekleşen Irak müdahalesiyle tamamen yıkılmış oldu. ABD, 11 Eylül 2001 olaylarının ardından gerçekleştirdiği bu müdahaleyle Irak’a yerleşerek ülkeyi hem kendisine bağlı bir hâle getirmek istedi hem de işgal ettiği bu yeni alanda konumlanarak tüm Ortadoğu üzerinde siyasi bir etkinlik düzeyi geliştirmeyi hedefledi. Gelinen aşamada Irak devleti bir türlü istikrara kavuşabilmiş değildir. Bir yanıyla ABD etkisi altında görünürken, diğer yanıyla buna karşı ciddi tepkiler besleyen kesimler de az değildir. Bu anlamıyla ABD’nin, Baas rejimini düşürdükten sonra istediği gibi tamamen kendisine bağlı bir Irak kurabildiği söylenemez. Ancak buradaki askeri konumlanışı sayesinde Ortadoğu siyaseti üzerinde yarattığı bir etki düzeyinin geliştiğini de görmek gerekiyor. 1991’deki Körfez Savaşı, 2003’teki Irak müdahalesi deneyimi, 2011’de ortaya çıkan Arap Baharı ve ardından Mısır, Libya, Tunus gibi Kuzey Afrika ülkelerinde yaşanan belli başlı sorunlar, Suriye’de yaşanan iç savaş, DAİŞ ve El Kaide çetelerinin sahaya sürülmesi, Ukrayna Savaşı, İsrail’in Gazze’ye saldırısı, ABD ve İsrail’in İran’la savaşı gibi gelişmeler; gelinen aşamada ABD’nin Ortadoğu için yeni bir strateji geliştirmesini zorunlu kılmış bulunuyor. Kapitalist modernitenin küresel liderliğini yapan ABD için Ortadoğu’nun kontrol altında tutulması ve sistemin çıkarları temelinde yeniden dizayn edilmesi son derece önemli bir konu oluyor.
Kontrol Edilebilir İstikrarsızlık
Ortadoğu’da yaşanan sorunları gerçek anlamda çözmek ABD hegemonyasının çıkarına değildir. ABD aslında bunu başaracak yetenekte de değildir. Çünkü Ortadoğu coğrafyası ve sosyolojisi ile ciddi bir doku uyuşmazlığı yaşıyor, istese de bunu başaramaz. Kaldı ki böylesi bir çözüm kendi çıkarına da uygun değildir. Çünkü sürekli kendi içinde çelişki ve sorun yaşayan bir Ortadoğu’yu kontrolde tutmak, ABD gibi hegemonik bir gücün daha fazla işine yarıyor. Nitekim Trump’ın en son söylediği “İran’ı yönetecek yeni yönetimin demokratik olup olmaması umurumda değil.” sözü bu gerçeğin dışa vurmuş itirafıdır. Bu yüzden bölgede yaşanan sorunları çözmek yerine kontrol edilebilir bir istikrarsızlık seviyesinde tutmak, ABD liderliğindeki kapitalist sistemin çıkarlarına daha uygun bir siyasi strateji oluyor. Bunun için de sürekli çelişki, çatışma ve gerilim alanlarının oluşmasına hem göz yumuyor hem de bazen bizzat bunun koşullarını yaratıyor. Ortaya çıkardığı gerilim ve çatışma ortamını yöneterek Ortadoğu’daki etkinliğini ve kalıcılığını sürdürülebilir kılıyor. Bu, 1991’deki Körfez Savaşı’ndan beri yürütülen çok özel politikaların sonucunda yaratılmış bir durumdur. Nitekim geliştirdikleri İbrahim Anlaşmaları’yla Arap-İsrail çelişkisini uzun vadede çözmeyi amaçlıyorlar. Mevcut durumda ciddi bir esneme düzeyinin ortaya çıktığı görülüyor. Ancak İran, Irak, Suriye ve Kıbrıs’ı da kapsayan Doğu Akdeniz gerilimi bir çatışma alanı olarak bırakılmış durumdadır.
İsrail de İbrahim Anlaşmaları’na kadar benzer bir politika izliyordu. Ortadoğu’da tüm ülkelerin hem iç sorunlar yaşaması hem de ülkeler arası çatışma alanlarının olması, İsrail’in de Ortadoğu’daki temel stratejisiydi. Ancak İran’ın Ortadoğu genelinde İsrail karşıtı bir politika izlemesi, geliştirdiği Şia Hilali ile İsrail’i kuşatmak istemesi ve Türkiye politikalarının İsrail’in güvenliği için giderek tehlikeli bir hâle gelmesi, İsrail’i yeni bazı arayışlara sürükledi. Nitekim adına İbrahim Anlaşmaları denilen yeni bir ittifak politikasını, bölgedeki varlığını ve güvenliğini tahkim etme ve hegemonya arayışı önündeki engelleri kaldırma amacıyla geliştirdi. 2020’de Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Fas ve Sudan ile İbrahim Anlaşmaları çerçevesinde ilişkilerini normalleştirmeyi hedefleyen anlaşmalar yaptı. Bu süreci, Suudi Arabistan gibi belirleyici konumda bulunan bir Arap ülkesiyle bile anlaşma yapma aşamasına kadar vardırdı. Nitekim gelinen aşamada İsrail, Suudi Arabistan’a en fazla silah satan devletler arasına girmiş bulunuyor. Böylelikle İsrail, yaptığı bu ekonomik anlaşmalar sayesinde bölgedeki Arap devletlerini, daha önce en temel şartları olan Filistin devletini kurma taleplerinden vazgeçirmeyi başarmış oldu. İsrail’in bu anlaşmalarla esasta hedeflediği; bölgedeki konumunu güçlendirmek, uzun süredir çelişki ve çatışma yaşadığı Arap devletlerine kendini kabul ettirerek bölgedeki varlığını meşrulaştırmak ve hegemonya geliştirmektir.
Türk Devletinin Bölgesel Rolü Aşınıyor
İsrail’in bölgedeki Arap devletleriyle geliştirdiği bu anlaşmalar, sadece İsrail ulus-devletinin çıkarlarıyla sınırlı değildir; kapitalist modernite sisteminin Ortadoğu’yu yeniden dizayn etme stratejisine de hizmet eden anlaşmalardır. Bu anlaşmalar; Güney Asya, Ortadoğu ve Avrupa enerji ve ticaret hatlarını birbirine bağlayacak olan yeni bir ekonomik koridorun açılmasını hedeflemektedir. Dolayısıyla hem İsrail’in bölgedeki çıkarlarına hem de küresel kapitalist sermayenin çıkarlarına hizmet eden çok yönlü bir nitelik taşıyor. Bu anlamıyla İsrail’in Arap ülkeleriyle yaptığı bu yeni stratejik anlaşmalar, Ortadoğu’da oturmuş siyasi-askeri dengeleri önemli düzeyde değiştirmiştir. Bilindiği üzere Türk devleti daha önce İsrail ile ilişkileri üzerinden ABD ve Avrupa’dan destek alıyordu. İsrail’in bölgedeki varlığı açısından vazgeçilmez bir destekçi konumuna sahipti. Kürtlere karşı soykırım politikasını yürütmede bile İsrail üzerinden geliştirdiği bu ilişki politikasını kullanıyordu. Şimdi gelinen aşamada Türk devletinin bölgedeki varlığı İsrail için artık eski önemini yitirmiştir. 2020’den beri ortaya çıkmaya başlayan bu yeni durum, Türk devletinin Ortadoğu’daki etkisinin azalmasına ve bazı temel politikalarında bir sarsılmaya yol açmaya başlamıştır. Çünkü bir yandan Türk devletinin sözde İsrail karşıtlığı üzerinden şekillendirdiği Arap devletleriyle ilişki ve ittifak politikası aşınmış, diğer yandan İsrail’in bölgedeki varlığını dayandırdığı o vazgeçilmez destekçi konumuna artık fazla ihtiyaç kalmamıştır. Türkiye’nin eski bölgesel önemi konusunda yaşadığı bu zayıflama ve rol kaybı, ABD ve Avrupa ülkeleriyle ilişkilerini de etkileme kapasitesi taşıyor. Çünkü ne ABD ne de Avrupa ülkeleri, İsrail’in geliştirdiği İbrahim Anlaşmalarının ve yeni enerji-ticaret yolu projesinin dışındadır. Tersine bu, kapitalist dünya sisteminin karmaşık çıkar bütünlüğü içerisinde geliştirilmiş bir projedir ve bu güçlerin her birinin proje kapsamında üstlendiği bir rol ve misyon vardır.
İsrail-Gazze savaşının ardından Hamas’ın etkisiz kılınması, Hizbullah’ın güçten düşürülmesi, Suriye’de Baas rejiminin yıkılması ve yerine HTŞ’nin getirilmesi, Yemen’de Husilere darbe vurulmak istenmesi ve son olarak İran’a yönelik geliştirilen savaş, hem dünya siyasetinde hem de Ortadoğu siyasal dengesinde önemli değişikliklere yol açtı. Böylelikle İsrail ulus-devletinin bölgedeki siyasi, askeri ve ekonomik etki gücü eskiye oranla daha da artırılmak istenmiştir. İsrail’in bölgedeki siyasi, askeri ve ekonomik etki düzeyindeki artış, doğal olarak Türk devletinin etki düzeyindeki düşüş anlamına gelmektedir. Nitekim Türk devleti, dış siyasette günlük hamleler yaparak etkinliğini diri tutmaya çalışmaktadır. Yoksa eski doğal jeostratejik konumu üzerinden geçinebilmesinin koşulları zayıflamış durumdadır. Zaten İsrail ve ABD, bölgede geliştirdikleri bu ortak hamleler temelinde Türk devletini kendi politikalarının uzantısı hâline getirecek kadar zayıflatmayı da amaçlıyorlar. Türkiye eskiden jeopolitik durumunu kullanarak hem dünya siyaseti içinde hem de bölgede birçok sorunun üstesinden gelebiliyor ve birçok diplomatik kapıyı açabiliyordu. Fakat şu anda yürümekte olan 3. Dünya Savaşı kapsamında ortaya çıkan birçok yeni ilişki ve ittifak, Türk devletinin aleyhine bir durumu ortaya çıkarıyor. Yunanistan, Güney Kıbrıs ve İsrail yakınlaşması ile ittifaklaşmasının bunu daha da hızlandırdığı görülüyor.
İran Savaşı Bölge Düzenini Yeniden Kuruyor
Ancak bölge üzerinde belli bir etkinlik sahibi olan Rusya’nın güneyinde ve Çin’in batısında bulunan İran, İsrail ve ABD’nin bölgede oturtmak istedikleri siyasi düzen için ciddi bir tehdit arz ediyordu. Çünkü bölgede hegemon bir güç olmak isteyen İran devleti de tıpkı onların düşündüğüne benzer bir Ortadoğu’yu kendi kontrolünde yaratmak istiyordu. İran devleti de onlar gibi Ortadoğu’da gerilim ve çatışma bölgeleri yaratarak kendini etkili bir güç yapmak istiyordu. Bu da küresel kapitalist sistem güçlerinin bölge stratejisini boşa çıkartan bir duruma yol açıyordu. İsrail ve ABD’nin İran’a karşı geliştirdiği ortak askerî harekâtlar; bir taraftan Ortadoğu’daki İran engelini ortadan kaldırmayı veya pasifleştirip etkisiz kılmayı ya da teslim alıp kendilerine hizmet eder bir pozisyonda tutmayı amaçlarken, diğer yandan bölgeye yayılma eğilimi gösteren Çin sermayesinin önünü almayı ve Rusya’nın hegemonya sahasını güneyden sınırlamayı hedeflemiştir. Yürütülmekte olan savaş sonucunda mevcut İran rejiminin zayıflatılmasıyla ABD’nin Irak üzerindeki etkinliği nihayete ermiş ve diğer Körfez ülkeleri de kapitalist modernite sistemine daha bağımlı hâle gelmiş olacaklardır.
Kapitalizm Sürekli Savaş ve Güç Mücadelesidir
3. Dünya Savaşı, ABD ve İsrail’in İran’a karşı doğrudan başlatmış olduğu savaşla beraber yeni bir evreye girerek devam etmektedir. Günümüz dünyasında var olan tüm devletler bu küresel kapitalist sistemin birer parçası hâline gelmiştir. Reel sosyalizmin çöküşünün ardından günümüz Rusya’sı ve Çin de küresel kapitalist sistemin birer parçası hâline gelmiş durumdadır. Çünkü bugün küresel kapitalizmin nimetlerinden en çok faydalanan ülke Çin’dir. O yüzden bölgedeki bazı gelişmelere karşı aktif bir tavır almamaktadır. Şu anda Rusya-Ukrayna Savaşı da içinde olmak üzere yürütülmekte olan tüm savaşlar, küresel kapitalizm içinde bir denge ve bu dengelere dayalı bir statüko yaratma savaşlarıdır. Küresel kapitalizmin doğası sürekli bir savaş ve güç mücadelesi gerektiriyor. Güç mücadelesinin sürekli ve dinamik olduğu bir savaş tarzı, küresel kapitalist dönemin temel karakteristik özelliği oluyor. Çünkü kendi içerisinde sürekli bir güç rekabeti barındırıyor. Rekabet sistemi demek, zaten kendi içinde bir güç hiyerarşisi yaratmak demektir; güçlü olanın zayıf olana üstünlüğünü kabul ettirme savaşı demektir. Küresel kapitalizmin kendi içindeki bu güç diyalektiği, sürekli kriz üretme kapasitesini de açıklayan temel bir özelliği oluyor.
Kapitalizmin süreklileşen sömürü ihtiyacı, küresel kapitalizmin kendi içinde de büyük bir rekabeti ve mücadeleyi ortaya çıkarıyor. Bu da birçok yerde yerel çatışma ve savaşlara yol açıyor. Süreklileşen bu savaşlar sadece sıcak savaşın yaşandığı alanlarda yıkım yaratmakla sınırlı kalmıyor; bizzat savaşı yaratan ve destekleyen ülkelerin kendi ekonomilerini, toplumsal yaşamlarını ve politik durumlarını da etkilemeye başlıyor. Dolayısıyla savaşı bizzat yaratan ve yürüten ülkelerin kendileri de kapitalizmin yarattığı sorunların esiri hâline gelmiş durumdadırlar. Kapitalizmin çoklu krizlerle iç içe yaşayan bir sistem hâline gelmiş olması tam da bu özelliğinden kaynaklanıyor.
Küresel kapitalizmin bu özelliklerini bilmek ve kavramak gerekir. Çünkü günümüz kapitalizmi elli yıl öncesinin kapitalizmi değildir. Bilim-teknik alanında ortaya çıkan gelişmeler ve dijital iletişim tekniği sayesinde, büyük bir sıçrama yapmıştır. Özellikle nanoteknoloji üretimi, dijital teknoloji ve yapay zekânın gelişmesi, işleyen kapitalist sistemin üretim kapasitesini çok fazla artırmıştır. Bu da ulus-devletler ve sermaye tekelleri arasındaki savaş ve rekabeti zaman içerisinde tırmandırmıştır. Günümüzdeki bu rekabet savaşlarının ortaya çıkardığı yeni savaş yöntemleri de giderek farklılaşmış, karmaşık ve çoklu bir hâl almaya başlamıştır. Buna hibrit savaş dönemi ya da hibrit savaş yöntemleri de deniliyor.
Sermaye grupları arasındaki mücadele çok keskindir. Şu anda kapitalist sistem çok ciddi bir kriz içindedir. Sermaye tekellerinin kendini en çok güvende hissettiği zamanlar toplumsal refah ortamının arttığı dönemlerdir. Fakat buna rağmen gelinen aşamada bunların büyük kısmı otoriterleşmeye ve otoriter sistemleri desteklemeye yöneliyor. Çünkü sosyal demokratların ve liberallerin bu krizi çözemediğini görüyorlar. O yüzden sağ iktidarları destekleyerek krizi sert yöntemlerle çözmeye yöneliyorlar. Bu anlamda kapitalizmin kriz noktaları giderek değişim de göstermektedir. Artık ne soluyla ne sağıyla, şimdiye kadar uygulanan yöntemlerle bu kriz durumunun üstesinden gelinemeyeceği yeterince ortaya çıkmış durumdadır. Önderlik Barış ve Demokratik Toplum Manifestosu’nda bu kriz hâlinin ne kadar derinleştiğini yeterince değerlendiriyor.
İnsanlık Vahşi Kapitalizme Maruz Kalıyor
Dolayısıyla 3. Dünya Savaşı’nın geldiği yeni aşamada insanlık, erkek egemen uygarlığın zirvesel temsiliyetini yapan vahşi kapitalizme maruz kalmış bulunuyor. Yürütülen savaşlarda tam bir doğa kırım ve toplum kırım gerçeği yaşanıyor. Bu durum dünya ve insanlık açısından ciddi bir varlık sorununu gündeme getiriyor. 3. Dünya Savaşı’nın her yeni aşamasında yaşanan katliamlar, toplum kırımlar, kültür kırımlar, kadın kırımı, çocuk kırımı ve ekolojik kırımlar; neoliberalizm adı altında kullanılan insan hakları ve uluslararası hukuk argümanlarının bile anlamını ne kadar yitirdiğini gösteriyor. Tarihin hiçbir döneminde görülmemiş düzeydeki bu sınırsız şiddet ile çok boyutlu savaş ve saldırı tarzına karşı toplumsal tepki, direniş ve demokratik mücadele potansiyeli de her gün biraz daha gelişip büyüyor. İşçi-emekçi kesimler, işsiz-yoksul kesimler, karşılıksız emekten mustarip olan kadınlar, ekolojik hareketler, kültürel hareketler, kadın hareketleri, gençlik hareketleri, anarşist-sosyalist hareketler, anti-kapitalist çevreler ve demokratik özgürlükçü entelektüel kesimler yeni bir alternatif yaşam ve sistem arayışı içerisindedirler. Ancak çok dağınık ve örgütsüzdürler. Neyi istemedikleri konusunda nettirler. Ancak nasıl bir alternatif istedikleri konusunda somut, gerçekçi ve bütünlüklü bir plan-projeye ve bunu yaratacak bir örgütlülük düzeyine sahip değiller. Önder Apo’nun Demokratik Komünal Toplum Manifestosu ve bu temelde ortaya koymuş olduğu somut düşünceler ile önerdiği demokratik örgütlenme perspektifi, tam da bu toplumsal arayışa ve içinde bulunulan çıkmaza cevap niteliğinde olmuştur. Dolayısıyla Önder Apo’nun yerel, bölgesel ve küresel düzeyde önerdiği demokratik ulus zihniyeti ile demokratik konfederal sistem anlayışı ve modeli, toplumun farklı kesimleri tarafından heyecanla karşılanıyor; reel sosyalizmin çöküşü ile insanlığın kuruyan demokrasi ve özgürlük umudunu âdeta yeniden yeşertmeye, canlandırmaya ve diriltmeye başlıyor.
Önderliğin Çağrısı Toplumsal Çıkmaza Cevaptır
Önder Apo, Türkiye’nin ve bölgenin içine girdiği durumu çok iyi görmüştür ve Kürt sorununun demokratik çözümünün nasıl olabileceğinin yolunu göstermiştir. Bu temelde tarihi Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı’nı 27 Şubat 2025’te yapmıştır. Önder Apo’nun bu çağrısı, başta Kürt halkı ve Kürdistan toplumu olmak üzere hem Ortadoğu halkları hem de demokratik sosyalist dünya için tarihi bir öneme sahiptir. Bu çağrı; PKK’nin feshini, silahlı mücadele stratejisini sonlandırmayı ve demokratik siyasetin hukuksal zeminde yeni bir mücadele tarzı olarak yürütülmesi perspektifini içeriyor. Hemen sonrasında Apocu Hareket, 1 Mart 2025 tarihinde ateşkes ilan etmiş ve Önder Apo’nun tarihi çağrısına gerekli cevabı vermiştir. 5-7 Mayıs 2025 tarihleri arasında PKK’nin 12. Kongresi toplanarak kendini örgütsel yapı olarak feshetmiş ve Türkiye’ye karşı silahlı mücadele stratejisine son verme kararı almıştır. 11 Temmuz 2025 tarihinde de 30 özgürlük savaşçısı dünya kamuoyu önünde silahlarını yakma eylemi gerçekleştirmiş; 26 Ekim 2025 tarihinde ise Bakur’dan bir grup gerillanın çekilmesiyle stratejik değişim ve silahlı mücadele stratejisinin aşılması kararlılığı bir kez daha ortaya konulmuştur. Fakat sözde bu sorunu çözmek istediğini söyleyen ve bu temelde Önder Apo ile bir süreç yürüten Türk devletinin yapmış olduklarına bakıldığında, kayda değer bir adımın atılmadığı görülüyor.
Müzakere ve Mücadeleyi Pratik Politikaya Kavuşturmak
Evet, Barış ve Demokratik Toplum Süreci; Ortadoğu’da merkezileşen 3. Dünya Savaşı’nın yükselişe geçtiği ve risklerin herkes açısından yoğunlaştığı bir dönemin içinde şekillenmiştir. Mevcut durumda üç ayrı çizginin çakışması, çelişmesi ve çarpışması zemininde ilerliyor. Önder Apo bu üç çizginin birincisini İngiltere ve Türkiye’nin eski statükoyu koruma çizgisi; ikincisini ABD ve İsrail’in yeni dengeleri İsrail hegemonyası lehine kurma çizgisi; üçüncüsünü de demokratik modernite paradigması temelindeki demokratik ulus ve demokratik entegrasyon çizgisi olarak tanımlamıştır. Suriye savaşında görünür olan bu çizgiler, İsrail ve ABD’nin İran’a karşı verdiği savaşta daha da belirginlik kazanmış durumdadır. Türkiye ve İngiltere’nin statükoyu koruma politikası; Suriye’de HTŞ üzerinden statükoculuğu sürdürme olarak yansırken İran’da rejimin düşmemesi için yoğun arabuluculuk, ateşkes ve uzlaşma kanallarını açık tutma biçiminde gelişiyor. Bu konudaki siyasi-diplomatik hareketlilik aslında çözümsüzlüğü, çatışmalı hâli ve soykırımı sürdürmeye odaklıdır. Kürtlerin statüsüz bırakılmasını ve Demokratik Cumhuriyet çizgisinin başarıya ulaşmamasını amaçlıyor.
Bu kritik süreçte; Kürt karşıtı anlaşmaları engellemek, böl-parçala-yönet politikalarını boşa çıkartmak, bölgesel barış ve demokrasiyi sağlamak için Demokratik Cumhuriyet çizgisini başarıya ulaştırmak hayati önemdedir. Türkiye, İran, Suriye ve Irak’ta Demokratik Cumhuriyet güçleriyle stratejik ittifaklar geliştirmek, çelişkili-çatışmalı iktidar güçleriyle taktik ittifaklar içine girmek, oyun kurucu bir siyaset yapmak; yani müzakere ve mücadeleyi demokratik sosyalizm ilkesiyle esnek, yaratıcı pratik politikaya kavuşturmak zorunludur. Açık ki Kürt varlık ve özgürlüğünün garanti altına alınabilmesi, kadın özgürlükçü, demokratik, komünal toplum eksenli mücadelenin başarısına bağlıdır. Ortadoğu’nun demokratikleştirilmesi ve yeni bir demokratik enternasyonal de ancak bu temelde gelişebilecektir.
